Sevgili okurlar. Bu hafta çok meşhur bir internet sitesinin New York’taki sergisine gittik. Teknoloji ile ilgili eğlenceli şeyler yazan, bazen abartıp fazla bel altı çalışan bu site her yıl New York’ta ufak bir sergi açıyor. (Site: gizmodo.com) sonra gider bakarısınız. Sanal ortamla, gerçek dünyanın birleştiği bir andı, paylaşayım dedim!

Giriş…

Texas’tan müzik grubu. Tesla Sarmalı denen bir cihazı kullanarak müzik yapıyorlar.

Adamların kuruduğu sistem süper. Ritim aletlerini kurcalıyorum. düğmelere basınca
Davula bağlı tokmaklar harekete geçiyor. Gerçek bir ritim kutusu! Akustik! Harika!

Bi tür cihaz

Lego duvarına inceden minik bir çalışma.. Kuzen! nerdesin kuzen?

 
İçinden bira dökülebilen süper arcade cihazı ve yaratıcısı
 

Bunu sonra anlatacağım. Tesla Coil müzik…

İlk Walkman!

Şimdilik bu kadar!

Eve giderken köşe başındaki bakkallardan birinde bunu gördüm. Satılan tarağı bakkal amca unun var mı? çıkarınca muhteşem bir reklam kampanyası gözünüze 10 bin megaton gücünde şamar basıyor:

Mutlu bir Ajax tarakları kullanıcı daha! diyor tarağın boşalttığı yer. Bunu okur okumaz içinden o tarakları almak geldi, hepsini almalıydım hepsi beni mutlu edecekti, bu inanılmaz cümle kurgu ve sunumdan etkilenmemek nasıl mümkündü ki? İçimdeki arzuları bastıramıyordum artık! Tarak!! Tarak!!! Ajax Tarakkk almalıydım almalıydım. Ben de bir mutlu ajax tarakları sever olmalıydım...

Ama dayandım... Tüketkim toplumunun bir parçası olmadım, resmini çektim zaferimin ve uzaklaştım..

Sağolsun benim hanım ve arkadaşlar, atladık otobüse geçtiğimiz pazar günlerinden birinde günübirlik Filedelfiya gezisi yaptık.

Bu şehir Amerika’nın ilk başkenti. Özgürlük bildirisinin okunduğu yer. O zamanki vali konağındaki çanı zangırdatarak özgürlük mücadelesinin başladığını haber vermişler. Malesef çan alındığı günden beri bir tür sorun yaratmış ve çatlamış.  Tamir edilmesine rağmen en sonunda yenilemek zorunda kalmışlar ama çanı korumuşlar. Şimdi asılı durduğu yere yakın bir noktadaki müzede duruyor.

Eşşekler gibi yürüyerek gittik çanı gördük, sonrada benim istediğim yerlerden biri, Elfreth aralığı denen bir sokağı ziyaret ettik. 

 

 

Bu sokak, iddaya göre ilk kurulduğu günden beri biçimini ve içeriğini koruyabilmiş en eski sokağı. 1900’lü yıllardan kalma. Evlerde normal insanlar yaşıyor, sokak anıt olmasına rağmen evlerin sahipleri vatandaşlar. Kimisi penceresine o evde daha önce kimlerin yaşadığını listelemiş, kimisi de pek iletişim kurmak istememiş. Çok güzel bir sokak. Kesinlikle görülmeli falan. 

Yanda görüğünüz meret ise, eve girmeden önce ayağınızın altını temizlemeye yarayan metal parça. bunlardan rahmetli ananemin evinde vardı. Girmden önce ayakkabılarımızın altını bununla sürterek temizlerdik. Benzer muhabbete burada rastlamak çok hoş bir andı.

 

Daha sonra da gittik gemi müzesini gördük. 1. Dünya savaşı zamanlarından kalan çelik savaş gemisi ve 2. dünya savaşından kalan bir denizaltıyı gezdik. İkisi de türünün geride kalan ender örneklerindenmiş. Denizaltı özellikle etkileyiciydi. Hakikaten ufaktı. 60 kişi için 2 tuvalet ve 1 duş. Koridorlar sadece 1.5 insan için düzenlenmiş, pencere yok! :D…. odalar minicik, bir kaptanın odası geniş, kendi özel lavabosu, minik bir masası ve dolabı vardı. Menüler de pek değişmemiş, o zamanlar da aynı tür yemekleri yiyorlarmış.

Bu şehirin yemeksel olarak dadılması gereken maddesi ise: Philly Cheese Steak denilen peynirli bifteği. Orjinalinde, çok ince kesilmiş bifteği  minik minik parçalara bölüp kavrulmuş soğan ve yeşil biber ile karıştırıyor sonra da üstüne erimiş penyir döküyorlar, ekmek arasında götürüyorsunuz. Çok lezzetli olup günündeyseniz 2 tane en az götürebilirsiniz.

Ayırca, Amerika bayrağının ilk tasarımcısı ve dikicisi hanım da bu şehirde çalışmış. Bizim ülkemizin insanı sağolsun otur evinde okuma etme diye kızları kadınları aşağılaya dursun, bu kadın kendi başına oturup bir işletme açmış ki söylediğimiz zamanlar 1800 falan, oturmuş tek başına yaşamız yeri gelmiş, 75 yaşına kadar falan çalışmış terzi olarak. Gidilip görülmeli. Bizim bayrağımızın tasarımcısı kim?

New York’taki arkadaş da biz geldikden sonra şuna gittiniz mi buna gittiniz mide sordu bizi deli etti! Meğer gitmelik çok başka şeyler de varmış. O yüzden bu ilki sadece, gene gidilecek! Tamam mı?

Attaki hedeye tıklarsanız daha çok resim bulabilirsiniz. Herkese mutlu günler.

Zincir bir dükkan bile olsa içinde oturulmalı ve çikolaya fondüsünden yenmeli. Getirdikleri köpüğü, muzu, keki ve çileği sıcak erimiş çikolataya banıp banıp yutuyorsunuz. Pek mutlu edici bir özelliğie sahip. Tek sorun? Kahve soğuk geliyor! Hırrrrrrrrrrrrrrr….

Çok gereksiz bir başlık açmış olmanın verdiği rahatlık nedir diye sordum geçen gün ama kimse cevap vermedi. Kimse yoktu ki cevap alayım! Neyse, ben de zaten çok üstünde durmadım, hem cevap veren de yoktu, hem benim soruma muhattap olabilecek insan da yoktu! Mesela dedim ki bu siteyi artık kapatayım, kendi sitemi açayım, wordpress motoru ile çalıştırayım ama wordpress host etmesin, dandik alet Türkçe klavyeyi desteklemiyordu, ben de projeyi iptal ettim. Mesela böyle birşey oldu geçen gün. Sonra Microsoft'a küfür ettim durdum bu siteyi yeteri kadar gücellemediğinden, geliştirmediğinden dem vurdum fakat yapacak birşey yok tabi. Evvelsi gün kahvaltıda Patatesli omleti tekrar yaptım, derin tencere kullandık mecburiyetten ve düşündüğümüzün aksine süper bir sonuç elde ettik! Bildiğin lop gibi pastamsı birşey çıktı. C'nin gazına gelmesem patatesleri daha güzel kesecektim ama olacak o kadar di mi?

Bu arada, bir önceki girdideki resime dikkatle bakarsanız hücum eden yaratıklardan birtanesinin TAVUK olduğunu görürsünüz. İşte espiri bu noktada gizliydi, Adem arkadaşımız espiriyi bulamadım demiş... Tavuğa dikkat derim.

Sevgi saygı...

Sene seksenler falan olsun. Ekmek dediğinde akla rakamla 1 yazıyla “bir” türün geldiği zamanlardan bahsediyorum. Hadi ramazanda pideyi araya tıkıştıralım falan iki bilemedin üç olsun zira, setbaşı yokuşunun en alt kısmında tuhaf bir ekmek satıcısı vardı, ara sıra teee oraya kadar gider ekmeği ordan alırdık ucuz diye ama çok aptal bir tadı vardı ekmeğin, pek sevmezdim.

Cici papa dediğimiz de aslında tavada kızartılmışsı yumurtalı ekmek. Yumurtaları çırparsın ekmeği bularsın yağlı tavada altı üstü kahverengimsi olana kadar pişirirsin afiyetle yersin.

Peki aradan yıllaaaaar geçti, ekmeklerin çeşitleri arttı, noldu, cici papalar elimizde patladı. Meğer her ekmekle olmazmış ki bu meret! Ben de beceremedim diyerekten üzülmüştüm amma vellakin meğer aldığımız kullandığımız ekmekler Cici Papa Kompetibıl değilmiş! Buradan ekmek üreticilerine sesleniyorum! Poşetlere donanım gereksinimi listesinde cici papa uygunluğu ibresini koymayı ihmal etmeyin bizim de kahvaltılarımızı piç etmeyin!

New York Yaşam İpucu:

Cici papa yaparken yumurtanın içine az biraz şeker ve tarçın koyarsanız French Tost oluyormuş, New York’a gelirseniz kahvaltıda dışarda ne yemeli diye düşünürken French Toast isteyebilirsiniz. Bütün gıda tüketim yerlerinde bulunur ve satılır. Afiyet olsun.

Efenim geçenlerde Julie ve Julia adlı bir filme gittik. Hatun kafayı yiyor ve kurtuluşu Amerika’nın en meşhur aşçılarından birinin yazdığı kitabı takip edip bir yıl boyunca yemek pişirmeye ve bu süreci de bir blogda anlatmaya karar veriyor. Derken meşhur oluveriyor ve hatta kitabı basılıyor, New York Times’a konu oluyor, ve filmi çekiliyor…

Öteki tarafta, bir kel yıllardan beri yazıyor ediyor, hatta üstüne bağlantılar bulup gazetelerde falan yazıyor peki eline para falan geçiyor mu? Hayır. Gazetelere konu oluyor mu? Hayır. Kitap falan yazıyor mu? Hayır…

Nereye gidecek bu işin sonu? sorusu akla gelir oldu. Özellikle de filmden sonra pek bi sık tekrar eden hit parça misali içimi bayaraktan selam çekmesi gayet sinir bozucu bir durum.

Belkide Sistem yöneticiliği ile ilgili arada ipuçları vermeliyim:

Efenim RIS kurarken, yani Remote Installation Services, aynı drive üstüne kuramazsınız o yüzden RIS yapacağınız sunucunun muhakkak en azından iki ayrı partişın’ı olması gerekir. Bilmem anlatabiliyor muyum?

- Kubilay paylaştırdığın klasörde sunum dosyası yok
- Var efenim, koydum oraya saatler önce
- Yok bakıyorum yok!
- Eeee… Word’ü açıp oradan mı bakıyorsun sen.?
- Evet? Ya napçaktım dı?
- Elektrik prizine parmak soktun mu hiç?
- Hayır? Niye?
- Lütfen bi dener misin bu akşam eve gidince falan?
- Ne diyosun?
- Yok bişi… Şimdi start’a bas… oradan…..

                                 

Anne babayla her yaz tatili yolcuğu öncesi kaçınılmaz bir sürece dalardık. Babam kurnaz tabi, arabayı hazırlamak bahanesiyle evden kaçar öte beriyi taşımak bize kalırdı. Taşımadan sonra da bunların arabaya sığdırılma seansını hep birlikte izlerdik. İşte usta çırak muhabbeti şeklinde gelişmiş bu ilişkinin son mertebesi! Arkadaşın Türkiye dönüşü öncesindeki malların konteynır’a yüklenmesi ve istiflenmesinde rol almış ve saolsun babamın aktardığı tecrübeler ile öte beriyi kımıldamaz hale getirecek şekilde bir istif çakabilmişim. Öncesinde arkadaşlar falan yardım etti sağolsunlar. Umarım mallar sağ sağlim yerine varır!

 

 

 

Prova dönüşünde çektim :D

Yeni çalışma masamı almam ve hanımın da evde bişileri yazdırma ivmesinin yüksekliği yazıcımın kapasiteni sorgulamama neden olmuştu. Fakat yazıcım ufak ve şirin bir aletti, altı yıldır kullanıyordum sanırım, 35 dolara almıştım ve bugüne kadar tık demekden çalışmıştı ama işte bu değişimin yarattığı dalga yüzünden ara ara internet sitelerinde alternatif yazıcılara bakmaya başladım. Madem yenisini alıyorum o zaman bari gelişmiş özellikleri olan bir alet alayım, yoksa bu yazıcı iyi çalışıyor hak geçmesin gibi tuhaf bir düşünce kafamda geziniyordu.

İlk araştırmalardan sonra ortaya yamuk bir gerçek çıktı: Bu çok marifetli yazıcılar büyüktü, çalışma masama sığmama olasılıkları vardı, içten içe bir sevinç yaşarken dışardan da mantıksallığım bana masamda alternatif yerlerin olup olamayacağını dürtüklüyordu. Gerçekten ikiye bölünmüştüm. Bir yanım romantık duygularla ufak yazıcımın gitmesini istemiyor, mantık dolu cylon robotu da artık yeninin alınması gerektiği ile ilgili şarkılar söylüyordu.

Araştırmalarım sonucunda en ufak iki yazıcıyı belirlemiştim, artık yer bulunması gerekiyor, gözüm masamdaki dokümanları sıkıştırıdığım bölüme gidip geliyordu. Oraya bir yazıcı sığar mıydı? İçimdeki romantikle cylon arasındaki kapışma tüm hiddetiyle süreken bir akşam merakımdan belgelerimi ve dosyalarımı temizledim, onun üstündeki minik raftaki yazıcıyı inderecek ve tüm kağıt edevatı oraya sıkıştıracaktım, o sırada hanım seslendi: Ya ben bişi yazdırıcam yazıcı açık mı? Değildi.

Düğmesine bastım, açılmadı. Fişini kontrol ettim takılıydı. Kablolarını kontrol ettim takılıydı. Düğmesine bir daha bastım. Açılmadı. Yazıcı bildiğin ölmüştü. Sanki tüm bu süreçte atıcan atmayacağım alacağım almayacağım kapışmasının sonucunda kendisine ne olacağını anlamış ama bu beklenti zaten yaşlı olan kalbini fazla zorlamış o da son nefesini vermişti.. Bildiğin yazıcı mefta olmuştu. İçimdeki romantik yasa boğulurken cylon göbek atıyor, ben hanıma yahu yazıcı mortu çekmiş tesadüfe bak diye şaşkın şakın söyleniyordum.

Şimdi rafların altında bir yerde duruyor yazıcı ve yenisini hala alamadım. Atmaya da kıyamıyorum. Tuhaf anlar bunlar...